niepublikowany

Postanowiłam przewietrzyć nieco i po kuchni poszłam w korporacje. Wbrew pozorom jest wiele blogów, które nie unikają tej trudnej tematyki i zapoznają czytelnika z życiem po tamtej stronie biurowca. Ciężkie dni mi utkwił jak komiks, a przecież komiksem dosłownie nie jest. Podoba mi się lekkość, chęć opowiadania o absurdach. Niekoniecznie pointy, bo w absurdalnym świecie trudno jest płentować. Wciąga nie tylko wrażenie, że obserwujemy mrowisko, ale zwłaszcza to, że jedna mrówka odstaje. Możliwe, że to fałszywy ton, ale wydaje mi się, że jest coś romantycznego w osobniku na uboczu, który stara się widzieć wyraźniej. To ja polecam.

Wybrane fragmenty:
[ odcinek 301 ]
maly r. trafil na karanwalowa impreze, ktorej jedna z atrakcji byla prawdziwa wrozka, stawiajaca gosciom tarota. maly r., ktorego jedna z ulubionych rozrywek jest nabijanie sie z horoskopow, nie mogl przegapic takiej okazji i jako pierwszy poprosil o postawienie wrozby.
- Jakie masz pytania?
- Chcialbym wiedziec, czy kiedys napisze ksiazke? – zapytal maly r. i bylo to troche podchwytliwe pytanie, bo wprawdzie maly r. zawsze chcial cos napisac, ale niewiele w tym kierunku robil. Wrozka wykazala czujnosc.
- Napiszesz, ale najpierw czeka Cie zarabianie pieniedzy. – odrzekla, calkiem powaznie, patrzac w wyciagniete karty.
- Ale mnie nie interesuja pieniadze i kariera.
- Ale tak Ci sie zycie ulozy kochanieniki.

Wyglada wiec na to, ze blog bedzie kontynuowany, ale ksiazki z tego nie bedzie. Najpierw, co wyniknelo z dalszych pytan, bedzie daleka podroz, potem urzadzanie mieszkania, kariera, a na samym koncu ksiazka.

ale maly r. nie poddaje sie – ma numer do wrozki i jak to wszystko sie nie spelni to zadzwoni z reklamacja: “Gdzie ta kariera?!”

[ odcinek 307 ]
- Dzwonil do mnie jakis koles z Centrali Centrali i pytal, czy przesylamy dane do jakieos Endina. Znamy jakiegos Endina? – zapytal poddenerwowany kolega.
maly r. zaglebil sie w poszukiwania i znalazl jakiegos Endina w centrali w Turcji i jeszcze jednego Andina w Rosji.
- Nieeee. To ma być ktos od nas?
- Od nas? Jesetes pewny, ze chodzi o Endina?
- No tak mi tlumaczyl. A moze cos podobnie brzmiace, bo ten ich angielski jest jakis dziwny. Ten koles, z ktorym gadalem to byl chyba z Indii. Tak mnie zagadal, ze zapomnialem go poprosic o mejla. I teraz nie wiem, o co mu k… chodzi.
- Hmmmm. A moze chodzi o Andrzeja?
- A raportujemy cos do jakiegos Andrzeja.
- Jasne. Nasz szef to Andrzej.

ale maly r. nie poddaje sie … wazne, ze sie wyjasnilo

19-09-2002

[jest to odcinek od ktorego tak naprawde zaczelo sie korporacyjne zycie malego r.]

maly r. ucieszyl sie z przyjazdu konsultantow, bo to oznaczalo jakas odmiane – nareszce bedzie robil cos nowego, a moze nawet jesli nie, to przynajmniej cos sie bedzie dzialo. Dotychczasowa monotnia i zawalenie roboa dawaly mu ostro w kosc – najgorsze, ze dal sobie wejsc na glowe. Pare razy zrobil cos od reki i teraz caly czas robil wszystko “na wczoraj”. To byl blad – maly r. po prostu nie potrafil odmawiac.

A wszystko zaczelo sie od tego, że do pokoju malego r. wpadl Wielki I. (jak sie okazalo byl to jesgo nowy szef) i powiedzial
- Dobra odłączaj komputer.
w oczach małego r. musiał pojawie sie wielki znak zapytania, bo pomimo, że sie nie odezwał Wielki I. wyjaśnił
- Przenosimy sie do innego pokoju. Wiesz przecież. Bedziesz teraz pracował razem ze mną.

P. przysłuchiwał sie temu spokojnie i nic nie mowił – był albo kompletnie zaskoczony, albo było mu już wszystko jedno – jego twarz nie wyrazala dosłownie nic – kompletna obojetnosc. maly r. wywnioskkował z tego, ze musi juz wszystko wiedziec i spokojnie zaczal odłączać komputer.
- Ale gdzie sie przenosimy? – zapytał niesmiało
- Zaraz Ci pokaze – powiedział I.

Pokoj byl calkowicie pusty i znajdowal sie w calkiem innym miejscu w budynku. mały r. musiał przydzwigac komputery, biurka i fotele – placy bolaly go jak diabli, ale byla to mila odmiana od ciaglego siedzenia na krzesle, wiec nie narzekal [a czy kiedys narzekal? - pyt. narrator]. Wielki I. byl zadowolony.

Konsultanci przyjechali nastepnego dnia – garnitury od Armaniego, koszule szyte na miare, w rekach laptopy za 10000 $ sztuka. I. i r. przelkneli glosno sline.
- Nic dziwnego, biora za to taka kase … – westchnal I., a skoro dla niego byla to “taka kasa” to musialo to byc naprawde duuuuuzo.

Nie deliberujac dlugo wszyscy zabrali sie do pracy. Tempo narzucone przez przybyszow bylo oszalamiajace – maly r. nie maial nawet czasu na to, zeby zjesc. I. za to zadko pojawial sie w biurze, wiec maly r. nie dowiedzial sie jeszcze jaka jest jego rola w calym tym projekcie – co gorsza – nie mial pojecia co to za projekt !!! Ale mial za duzo do roboty, zeby sie tym przejmowac.

Zaskoczylo go dopiero, gdy Q.Z. powiedzial mu, ze musi zrobic dokumentacje ze wszystiego, co robia konsultanci.
- A co oni robia ? – zapytal go w mysli r. bo ciagle nie wiedzial.

- I co ja tutaj robie? – zapytal sam siebie., bo tez nie mail pojecia.

Ale maly r. nie poddaje sie …

Autor: ciezkiedni.blox.pl

Poszukiwania są celem samym w sobie. Dla odświeżenia, bo tam jest trochę tego i werwy sporo, a po przeczytaniu wielu smętnych i niemęskich mam ochotę na coś niekoniecznie idealnego. Bo tak jest, wiele nonszalancji i brak upiększeń, ulepszeń, poprawek, czyste,  żywe pisanie. Pamiętam autorów z takich czasów, kiedy się zaczyna i wszystko wydaje się ekscytujące i chce się pisać. Właściwie tęsknię za takimi. W blogu Pana Nieidealnego mnóstwo całe tych momentów. Może fabuła niekoniecznie niedoodgadnięcia, ale jak przyjemnie niezobowiązująco podana. Czego chcieć od ludzi wymieniających smsy i spędzających czas wolny po pracy? Żadnej domorosłej filozofii, po prostu dobrze być młodym i do tego facetem.

Cytaty:

Obciąłem włosy! Czuje się jakbym nie miał głowy. Moja bujna dotąd czupryna zniknęła pod okiem niedoświadczonej pipy, która miała mi skrócić włosy o jedną trzecią a nie o pięć szóstych. Trudno się mówi. Przez miesiąc po prostu muszę chodzić w czapce lub w ogóle nigdzie nie wychodzić. Dobrze, że pół dnia spędzam w pracy i nie studiuje już dziennie. Dziś jednak wyjścia ominąć się nie da bo impreza urodzinowa jakiejś koleżanki z naszej uczelni. Pan D zaprasza. Zabieramy naszego hiszpańskiego chico. To jego trzeci dzień w Polsce. Pierwszego dnia zdążył się już tak zadziabać, że zgubił kurtkę, sweter i drogę do domu. Dobrze, że opiekuje się nim wierny amigo. Plan jest taki, że jedziemy we trzech i ja nie pije. Jeśli okaże się, że impreza jest w niezłym pałacu to pierdole postanowienia i delikatnie subtelnie zmysłowo piję wódkę.

Leżę właśnie na ogromnym białym łóżku w najbardziej futurystycznym miejscu w Polsce. Nad głową wisi mi 8 dziwnych metalowych kul. Za głową ogromna biała umywalka z białą baterią. Przede mną 3 białe przedziwne fotelokrzesła wraz ze swym białym stolikiem. Dalej biała plazma. Tak, biała. Wszystko tu jest białe, plastikowe, kanciaste, ostre wyraziste. Zajebiste. Czujesz się jak w statku kosmicznym – zwłaszcza kiedy wchodzisz pod prysznic o wymiarach 3 na 3 metry. Nie wiesz czego dotknąć żeby leciało a czego żeby nie leciało. Patrzysz w lustro i widzisz za sobą setki odbić coraz mniejszych i mniejszych. Wrażenie niesamowite. Tak właśnie jest w Blow Up Hall 5050. Tak właśnie potrafi wyróżnić się Poznań. Poznań, który po latach jest nie do poznania. Widać rozwój na każdym kroku. Lubię te moje służbowe samotne wyjazdy. Mam dużo czasu na myślenie. Aż za dużo. Wstałem w końcu dziś o 4 rano. Jechałem i myślałem, myślałem i jechałem. No i o kim myślałem? Oczywiście, że o niej. O nie mojej już Pani K. Daj mi siłę wreszcie przeżyć dzień bez tych myśli.  Ile jeszcze? Koniec marudzenia. Przechadzałem się po Poznaniu w poszukiwaniu jakichś młodych lub też nieco starszych niewiast. I co ? I nic. Słabiutko wypada ten Poznań z tymi kobietami. No chyba, że szukamy tandeciarek i namiętnych suczek by Guess. Tego towcu tu pełno.

Kupiłem koszulę. Piękną stalową u HB. Z pomocą wiedzmy.

Pozdrowienia z Poznania.

Do ślubu pozostało trzy i pół godziny. Wstałem dziś o 10. Całkiem nieźle jak na moją dotychczasową bezsenność. Zjadłem naleśniki z jagodami, które podrzucił mi tata. Tata gotuje świetnie. Trochę tego talentu mam po nim. Robię świetne turnedo. Znacie? Nikt zna oj jak mi przykro. Swoją droga tata to fajne słowo. Jak byłem mały wołałem na tatę titek a na mamę mamut. Mama nie była zadowolona hyhy. Po naleśnikach nadszedł czas na pielęgnację. Spędziłem w łazience prawie dwie godziny. W między czasie zastanawiałem się czy iść na ślub z siedmio dniowym zarostem czy go skracać na trzy dniowy. Z pomocą przyszła mi wiedźma, która zasugerowała, że lepiej i bardziej sexy będzie z trzy dniowym. Problem w tym, że ja już dawno się sexy nie czułem. No ale skróciłem. Następnie przetuptałem się na solarium gdzie przy dźwiękach mojej „ulubionej” muzyki disco zrobiłem się nieco murzyński. Nie wiem nadal do końca, która koszulę marynarkę i spodnie założyć ale i tak oceniam swój stan na pięć z plusem.

Myślicie, że na weselu będą samotne piękne, wykształcone, zabawne, subtelne, wolne panie? Ja myślę, że nie ale się łudzę. Nie idioto nie będzie hyhy.

Obiecałem sobie, że przed wyjściem z domu walnę kilka szotów co by wódka nie okazała się nagle moim wrogiem. Już nawet wiem przy jakich dźwiękach będę to robił. I dlatego dziś polecam coś co przed wyjściem na imprezę potrafi wprowadzić w nastrój!

Autor: http://pannieidealny.blog.pl